Van Abbe museum

Donderdag 16 februari ben ik naar het Van Abbe museum geweest met een groepje klasgenoten. We hadden op het begin al moeite met het vinden van de ingang dus zijn we maar via het café naar binnen gelopen. Eenmaal aangekomen hebben we onze voucher ingeleverd en hebben we onze spullen in een kluisje gedumpt. Het was bloedheet daar. We kregen ook een plattegrondje en een boekje met informatie.

Ik ben al vaker naar musea’s geweest in mijn leven, aangezien ik op de middelbare school C&M Kunst 3 jaar heb gevolgd. Zo ben ik bijvoorbeeld naar het Ernst Ludwig Kirchner museum, in Duitsland, geweest.  Ik was eerst nogal sceptisch over dit museum  maar toen ik er eenmaal was vond ik het stiekem eigenlijk best leuk. Deze ervaring had ik helaas niet met het Van Abbe museum.

We hebben ongeveer 2 uur over onze hele tocht in het Van Abbe museum gedaan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er niet zoveel aan vond. Ik had er meer van verwacht.  Zo kwamen we op een gegeven moment in een lege ruimte met zwart stof op de vloer, van dat stof waar tutu’s van gemaakt wordt.  Dit lag er zomaar, op de vloer. Ik zag eerlijk gezegd de kunst er niet in. Na nog meer van deze ruimtes te hebben doorlopen kwamen we bij een lege ruimte waar  een stapel hooi, stapel lege maiskolven omhulsels en een stapel bakstenen in lag. Ik heb er een lange tijd naar lopen staren maar ik begreep het niet. Toen heb ik een  medewerker aangesproken om mij uit te leggen wat de kunst hier nou van was. Zij legde mij uit dat de kunst van dit stuk was, dat het heel simpel was. De kunstenaar zocht iets simpels om de aandacht te trekken. Zo kwam de geur van hooi je bijvoorbeeld tegemoet als je de ruimte binnenliep.  Ik knikte en vroeg haar vervolgens of zij dit ook onder de categorie kunst vond vallen. De medewerkster zei ja. Ze vond het leuk dat zoiets simpels zo mooi kon zijn.  Ik zei tegen haar dat iedereen dan eigenlijk kunstenaar zou kunnen zijn, want iedereen is in staat zoiets neer te leggen in een ruimte. Hier was ze het wel mee eens. Ik was eerlijk gezegd nog steeds niet overtuigd.

In het museum zaten hier en daar wel wat leuke kunstwerken tussen. Zoals bijvoorbeeld de ruimte waar schilderijen van Piet Mondriaan hingen, deze vond ik dan wel weer interessant. Maar over het algemeen begreep ik de kunst niet zozeer van de meeste stukken.  Dit is voor iedereen anders. Iedereen interpreteert kunst op een andere manier, en ik interpreteer hem op deze manier. Ik vind dat je pas iets kunst kunt noemen, als je daadwerkelijk ZIET dat er moeite in is gestoken. Tuurlijk kunnen simpele dingen ook mooi zijn. Bijvoorbeeld foto’s van alledaagse dingen zoals de lucht, bloemen etc. Maar de rommel die ik uit mijn grasmaaier haal en omkiep op de vloer, vind ik persoonlijk geen kunst.

Er waren overigens wel hoogtepunten in het museum. 1 daarvan was de lift. Deze lift kon 4 etages omhoog. Je hoorde iemand zingen gedurende de hele rit. Naarmate je hoger kwam veranderde de toonhoogte van de stem, deze ging omhoog als je omhoog ging, en omlaag als je naar beneden ging. Dit vond ik wel grappig en uniek.

Erg enthousiast was ik niet over dit museum. Wel ben ik weer een ervaring rijker en heb ik er wel van geleerd. Helaas was dit museum het niet voor mij. Maar in de toekomst zullen vast en zeker wel nog andere musea’s komen die ik wel leuk vind.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: